جان به سوي جانان

کم کم داریم به نیمه ماه عشق می رسیم .

باید شاد باشیم و خوشحالی کنیم . همه جا چراغونیه حال و هوای شهر و دل مردم عوض شده .

آقا جون ای کاش بودی و این اعیاد و کنار شما بودیم .

راستی یه سؤال داشتم ؟ راست میگن شما غریبی ؟!!!!!! ..........................

خیلی بهش فکر کردم ، یه چیزهایی هم فهمیدم .............

اصلاً غریبی یعنی چی ؟ چرا همه شما خاندان غریب هستید ؟

شاید اونایی که مدینه رفته باشن بهتر بفهمن منظورم چیه ، چی میخوام بگم .......

سلام من به مدینه به استان رفیعش به مسجد نبوی و به لاله های بقیعش

سلام من به علی به حلم و صبر عجیبش سلام من به بقیع و به چهار قبر غریبش

نشسته باز دلم پشت درب بسته آنجا گرفته باز دلم بهر قبر مخفی زهرا(س)

تو ای مسافر شهر مدینه در دل شبها نبود هر چه که گشتم نشان ز مرقد زهرا(س)

نمی دونم چرا هر کاری میکنم که شاد بنویسم نمی تونم ...... ببخشید .اگه میخواید بقیشو نخونید.

آقا حرف دل ما مردم عوض شده ، همه !، نه خودمو میگم به لبام ذکر شما رو دارم ولی به دلم .....

شایدم خسته شدیم ............ نمی دونم .

کاش بودی آقا ............................................

می دونم که هستی و با تک تک دلامون حرف میزنی ، که اگه اینطور نبود ما از غصه میمردیم .

آقا اصلاً به خاطر ما نه ولی ......

مادرت چشم انتظارت مانده است تا سحر شب زنده دارت مانده است

پاک کن اشک عذار فاطمه(س) پرده بردار از مزار فاطمه(س)

آقا دیگه چقدر هر صبح جمعه با یه امیدی ندبه بخونیمو غروبش سمات و زمزمه کنیم و سرمونو به زانو

بگیریم و آروم اشک بریزیم . یاد جمعه مسجد الحرام بخیر

غروب جمعه انقدر چشم به کعبه دوختم و منتظر شدم ................

تا اینکه ندای انا المهدی تو رو بشنوم اما بازم ....

غروب جمعه شب شد و دوباره بغز جان گرفت در این دل منتظرم دوباره غصه جا گرفت

آخ که چقدر دلم سوخت ، همینطور آفتاب پایین و پایین تر می رفت ولی از یارم خبری نبود ......

تا حالا غروب جمعه به این سنگینی و دلگیری ندیده بودم . اما اون غروب هم شب شد ................

خدا نکنه تو بیایی و ما نباشیم .

در آخر :

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر                                   نغمه ی تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی                                 محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ی ما می شدی                           مایه ی آسایه ی ما می شدی

هر که به دیدار تو نایل شود                                     یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد                              سینه ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت                                      شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه ی جان من است                                   نامه ی تو خط امان من است

ای نگهت خاستگه آفتاب                                         بر من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم                                          تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مدد کار ما                                      کی و کجا وعده ی دیدار ما

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد                 به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم                     تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم

کدام گوشه ی مشعر کدام کنج منا                           به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش                      تاصبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

ببوسم خاک پاک جمکران را                                    تجلی خانه ی پیغمبران را

خبر آمد خبری در راه است                                      سر خوش آن دل که ار آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید                                   پرده از چهره گشاید...شاید

مقالات

شعر