پست شماره: 326
 حضرت
معصومه(س) در اول سال ١٧٣هجري قمري در مدينه چشم به جهان گشود. پدرش امام
هفتم شيعيان حضرت موسي بن جعفر(ع) و مادرش نجمه بود كه به علت پاكي و
طهارت نفس به او طاهره مي گفتند. حضرت معصومه در ٢٨سالگي و در روز دهم و
يا دوازدهم ربيع الثاني سال ٢٠١ هجري قمري در قم رحلت نمود كه امروز
بارگاه ملكوتي و مرقد مطهرش همچون خورشيدي در قلب شهرستان قم مي درخشد و
همواره فيض بخش و نورافشان دل ها و جان هاي تشنه معارف است. آن حضرت
درواقع بتول دوم و جلوه اي از وجود حضرت زهرا (س) بود. درطهارت نفس
امتيازي خاص و بسيار والا داشت كه امام هشتم برادر آن حضرت ايشان را (كه
نامش فاطمه بود) معصومه خواندند و فرمودند: كسي كه حضرت معصومه(س) را در
قم زيارت كند مانند آن است كه مرا زيارت كرده است. مقام علم و عرفان ايشان
به گونه اي بود كه در فرازي از زيارت نامه غيرمعروف ايشان چنين مي خوانيم:
سلام بر تو اي فاطمه دختر موسي بن جعفر و حجت و امين از جانب موسي بن جعفر
و باز مي خوانيم: سلام بر تو اي بانوي پسنديده نيك سرشت، اي بانوي
رشديافته، پاك طينت، پاك روش، شايسته و پسنديده.
خاندان
عصمت پيامبر در انتظار آن بودند كه اين دختر ممتاز چشم به اين جهان بگشايد
تا آنان را به ديدار خود مسرور كند. آغاز ماه ذي القعده براي حضرت رضا(ع)
و دودمان نبوت و آل علي(ع) پيام آور شادي مخصوص و پايان بخش انتظاري عميق
و شورآفرين بود زيرا حضرت نجمه فرزندي جز حضرت رضا(ع) نداشت و مدت ها پس
از آن حضرت نيز داراي فرزندي نشده بود. از آنجا كه سال ولادت حضرت رضا(ع)
يعني سال ١٤٨ هجري قمري و سال ولادت حضرت معصومه(س) سال ١٧٣ است و بين اين
دو ولادت بيست وپنج سال فاصله بود و از طرفي امام صادق(ع) ولادت چنان
دختري را مژده داده بودند خاندان پيامبر بي صبرانه در انتظار طلوع خورشيد
وجود حضرت معصومه(س) بودند.
به راستي كه حضرت معصومه(س) همچون جده اش
حضرت زهرا(س) در معيارهاي ارزشي اسلام يكه تاز عرصه ها و در علم و كمالات
و قداست گوي سبقت را از ديگران ربوده بود. همان گونه كه پيامبراكرم در شان
حضرت زهرا(س) فرمودند: «فداها ابوها»؛ ( پدرش به فدايش باد) حضرت موسي بن
جعفر(ع) نيز در شان حضرت معصومه(س) فرمودند: «فداها ابوها» حضرت معصومه
(س) هم نام حضرت فاطمه زهراست و در اين نام رازها نهفته است. يكي از رازها
اين است كه در علم و عمل از رقباي خود پيشي گرفته و ديگر اين كه از ورود
شيعيان به آتش دوزخ جلوگيري مي كند. ايشان همچنين از نظر كمالات علمي و
عملي بي نظير بودند. اگرچه مرقد مطهرش آشكار است و همانند مرقدمطهر حضرت
زهرا(س) مخفي نيست ولي مطابق مكاشفه اي كه براي بعضي از اولياي خدا روي
داده است، امام باقر يا امام صادق(ع) فرمودند: كسي كه مرقد حضرت معصومه(س)
را زيارت كند به همان مقصودي نايل خواهد شد كه از زيارت قبر حضرت زهرا(س)
نايل مي شود. از ديگر مشابهت هاي حضرت معصومه(س) به حضرت زهرا(س) فداكاري
ايشان در راه اثبات ولايت بود زيرا حضرت معصومه(س) نيز در اين راه جان خود
را فدا كرد و به شهادت رسيد.
حضرت معصومه در ايران
حضرت
معصومه(س) نيز با كارواني از حجاز به سوي خراسان براي ديدار برادرش حضرت
رضا(ع) حركت كرد تا يار و ياور او باشد. به نقل از سايت مركز پژوهش هاي
حوزه علميه قم يك سال بعد از رفتن حضرت علي بن موسي الرضا(ع) به سرزمين
خراسان يعني در سال ٢٠١(ه.ق) حضرت معصومه(س) براي زيارت برادر از مدينه به
مقصد خراسان حركت كرد. چون آن حضرت با همراهانش وارد ساوه شد، بيمار و
رنجور بود و مي دانست در آن نزديكي شهري است به نام قم كه مردم آن از دوست
داران اهل بيت(ع) هستند. از اين امر چنين استنباط مي شود كه آوازه تشيع
مردم قم و علاقه شديد ايشان به اهل بيت به مدينه هم رسيده بود.
درهرحال،
حضرت پرسيدند ميان ما و قم چند فرسخ فاصله است. گفتند: ده فرسخ و حضرت
دستور حركت به سوي قم را صادر كرد. طبق نقل كتاب قم چون خبر به آل سعد
رسيد باهم اتفاق كردند كه از ايشان درخواست كنند به قم بيايد. از ميان
ايشان، موسي بن خزرج بن سعداشعري بيرون آمد و چون به شرف ملازمت حضرت
فاطمه معصومه(س) رسيد زمام ناقه او بگرفت و به جانب شهر بكشيد و به در
سراي خود فرود آورد. از اين نقل معلوم مي شود كه حضرت فاطمه معصومه (س) به
طرف قم حركت كرده بود و موسي بن خزرج در اثناي راه به وي رسيده بود.
محل
سراي موسي بن خزرج و حجره اي كه حضرت معصومه(س) در آن به عبادت مي پرداخت
اكنون معين و زيارتگاه است. گويا در اين سخن اختلافي نيست كه حضرت فاطمه
معصومه(س) مدت هفده روز در آن محل توقف داشته و پس از آن رحلت فرموده است.
بنابر نوشته كتاب قم، بعد از غسل دادن و كفن كردن و نمازگزاردن بر پيكر
مطهر ايشان موسي بن خزرج آن حضرت را در زميني در بابلان (همين محل فعلي)
كه به او تعلق داشت به خاك سپرد و بر سر تربت او سايه باني درست كرد.
نويسنده
در كتاب قم مي نويسد: چون حضرت فاطمه معصومه(س) وفات يافت بعد از غسل و
تكفين پيكر ايشان را به مقبره بابلان بردند و در كنار سردابي گذاشتند. آل
سعد (اشعري) با يكديگر اختلاف كردند در اين باب كه چه كسي سزاوار است در
سرداب رود و فاطمه را بر زمين بگذارد و به خاك سپارد كه در اين هنگام از
جانب ريگستان دو سوار كه جلو دهان خود را بسته بودند بدان جا آمدند چون به
جنازه فاطمه معصومه(س) رسيدند، از اسب پياده شدند و بر او نمازگزاردند و
در سرداب رفتند و پيكر مطهر ايشان را دفن كردند و بر هيچ كس معلوم نشد كه
آن دو سوار كه بودند.
بدون هيچ اختلافي سال وفات آن حضرت را ٢٠١(ه.ق)
نقل كرده اند ولي در اين كه در چه روز و ماهي از اين سال بوده اختلاف است
كه بعضي دهم ربيع الثاني را قوي مي دانن
+
| نوشته شده در: دوشنبه بیست و هفتم مهر 1388 توسط: چشمان تر
|
|
